طراحی مطب کودکان؛ چگونه فضای درمانی میتواند ترس و اضطراب کودک را کاهش دهد؟
کودکی را تصور کنید که برای نخستینبار وارد یک مطب میشود. پیش از آنکه پزشک او را معاینه کند، کودک با مجموعهای از محرکهای ناآشنا روبهرو شده است: بوی محیط، صدای افراد، نور، تجهیزات پزشکی، لباس پزشک، صندلی انتظار و مهمتر از همه، احتمال اتفاقی که هنوز نمیداند چیست. چیزی که برای یک بزرگسال بخشی عادی از مراجعه پزشکی است، ممکن است برای کودک تجربهای ناشناخته و اضطرابآور باشد.
به همین دلیل، طراحی مطب کودکان نباید فقط به استفاده از رنگهای شاد، شخصیتهای کارتونی یا چند وسیله بازی محدود شود. فضای درمانی کودک باید با توجه به سن، مرحله رشد، نیازهای حسی، احساس امنیت، امکان انتخاب و حضور خانواده شکل بگیرد. پژوهشها نیز نشان میدهند که محیط فیزیکی میتواند بر تجربه، رفتار و اضطراب کودکان در محیطهای درمانی اثر بگذارد؛ هرچند شدت و نوع این اثر به شرایط، سن و ویژگیهای کودک وابسته است.
در این مقاله بررسی میکنیم که طراحی مطب کودکان چگونه میتواند از یک فضای صرفاً درمانی به محیطی تبدیل شود که کودک در آن احساس امنیت، آشنایی و کنترل بیشتری داشته باشد.
چرا مراجعه به فضای درمانی برای کودک متفاوت است؟
کودک یک بزرگسال کوچکشده نیست
یکی از نخستین اشتباهات در طراحی فضای درمانی این است که نیازهای کودک را نسخه کوچکشده نیازهای بزرگسال در نظر بگیریم.
کودک محیط را فقط از طریق عملکرد آن نمیشناسد؛ او فضا را از طریق حواس، حرکت، مقیاس، صدا، رنگ، ارتباط با والدین و امکان کشف کردن تجربه میکند. در سنین مختلف نیز این تجربه تغییر میکند.
یک کودک خردسال ممکن است بیش از هر چیز به حضور والد، مقیاس مبلمان و امکان بازی واکنش نشان دهد. کودک دبستانی ممکن است به توضیحپذیر بودن محیط، امکان انتخاب و حریم شخصی اهمیت بیشتری بدهد. نوجوان نیز ممکن است به استقلال، شأن و حریم خصوصی توجه بیشتری داشته باشد.
پژوهش جدیدی درباره محیطهای درمانی کودکان تأکید میکند که استفاده از یک الگوی ثابت برای تمام گروههای سنی، تفاوتهای مربوط به پردازش حسی، تنظیم هیجانی، استقلال و نیاز به حریم خصوصی را نادیده میگیرد.
بنابراین طراحی مطب کودکان باید از ابتدا بر اساس گروههای سنی و رفتار واقعی کاربران تعریف شود.
کودک، والد و پزشک؛ سه کاربر همزمان
در یک مطب کودک، فقط یک بیمار وجود ندارد.
کودک، والد یا همراه و تیم درمان همزمان از فضا استفاده میکنند و هرکدام نیازهای متفاوتی دارند.
کودک به امنیت و خوانایی نیاز دارد؛ والد به امکان نظارت، نشستن مناسب و دسترسی؛ و پزشک به فضای کاری، دسترسی به تجهیزات و گردش عملکردی مناسب.
اگر یکی از این سه گروه نادیده گرفته شود، کیفیت فضا کاهش پیدا میکند.
به همین دلیل، طراحی کودکمحور با طراحی صرفاً کودکانه تفاوت دارد. مفهوم Child-Friendly Healthcare در پژوهشهای اخیر نیز بر محیط مناسب کودک، مشارکت کودک، تعامل اجتماعی و توجه به رشد او تأکید میکند.
طراحی مطب کودکان چه تفاوتی با طراحی مطب بزرگسالان دارد؟
در طراحی یک مطب بزرگسالان، ممکن است اولویت اصلی بر عملکرد، دسترسی، حریم، آسایش و خوانایی مسیر باشد. این اصول در فضای کودک نیز ضروریاند، اما کافی نیستند.
در طراحی مطب کودکان باید یک لایه دیگر نیز اضافه شود: تجربه رشدی و حسی کودک.
این موضوع در چند تصمیم مشخص خود را نشان میدهد:
مقیاس مبلمان باید با گروههای سنی هماهنگ باشد.
مسیر حرکت نباید کودک را ناخواسته در معرض تجهیزات ترسناک قرار دهد.
والد باید بتواند کودک را بهراحتی ببیند.
فضا باید امکان انتظار، بازی، تعامل و آرام شدن را فراهم کند.
همه محرکهای بصری نباید همزمان و با شدت بالا استفاده شوند.
کودک باید در حد امکان احساس انتخاب و کنترل داشته باشد.
این نگاه باعث میشود طراحی از «زیباسازی» فاصله بگیرد و به طراحی تجربه نزدیک شود.
آیا طراحی فضای درمانی میتواند اضطراب کودک را کاهش دهد؟
پاسخ علمی، ساده اما مهم است: بله، محیط میتواند بر اضطراب و تجربه کودک اثر بگذارد، اما نباید نقش معماری را بیش از شواهد موجود بزرگ کنیم.
یک مرور نظاممند درباره اثر راهبردهای طراحی محیطی بر اضطراب کودکان، چهار گروه مهم از مداخلات را بررسی کرده است: حواسپرتی مثبت، حذف عوامل استرسزای محیطی، دسترسی به حمایت اجتماعی و امکان انتخاب یا کنترل، و ارتباط با طبیعت. این مرور نتیجه گرفت که محیط ساختهشده میتواند بر تجربه اضطراب و ترس کودک اثر مثبت یا منفی داشته باشد.
بنابراین هدف طراحی مطب کودکان این نیست که معماری بهتنهایی اضطراب را «درمان» کند. هدف واقعبینانهتر این است که محیط تا حد امکان عوامل غیرضروری استرسزا را کاهش دهد و فرصتهای سازگاری و آرامش را بیشتر کند.
نقش کنترل و پیشبینیپذیری
یکی از ویژگیهای مهم محیط درمانی کودک، پیشبینیپذیر بودن آن است.
اگر کودک نداند از کجا وارد شود، کجا باید بنشیند، چه کسی قرار است او را صدا کند یا در اتاق بعدی چه چیزی انتظارش را میکشد، فضای درمانی میتواند تهدیدکنندهتر به نظر برسد.
خوانایی مسیر، امکان مشاهده محیط، استفاده از نشانههای ساده و ایجاد توالی فضایی قابل فهم، میتواند تجربه مراجعه را قابل پیشبینیتر کند.
در واقع، گاهی یک تصمیم ساده در طراحی مطب کودکان—مانند اینکه کودک از محل انتظار بتواند مسیر ورود به اتاق معاینه را بفهمد—ارزش بیشتری از یک عنصر تزئینی گرانقیمت دارد.
اتاق انتظار کودک؛ اولین نقطه تماس با تجربه درمان
اتاق انتظار نباید فقط مجموعهای از صندلیها باشد.
کودک ممکن است بخش قابلتوجهی از تجربه خود را پیش از ورود به اتاق پزشک در همین فضا شکل دهد.
یک مطالعه مبتنی بر Evidence-Based Design در سه کلینیک کودکان، فضای انتظار را از نظر چیدمان عملکردی، سازماندهی حرکت، امکانات پشتیبان و جزئیات محیطی بررسی کرد. نتایج نشان دادند که امکانات پشتیبان و ویژگیهای محیط فیزیکی از عوامل مهم مرتبط با رضایت از فضای انتظار بودند.
فضای انتظار باید چه چیزهایی را پاسخ دهد؟
در طراحی مطب کودکان، فضای انتظار بهتر است حداقل به این پرسشها پاسخ دهد:
کودک کجا بنشیند؟
والد چگونه کودک را زیر نظر داشته باشد؟
کودک چگونه بتواند بدون ایجاد مزاحمت برای دیگران فعالیت کند؟
اگر کودکی نیاز به فضای آرامتر داشت، چه گزینهای وجود دارد؟
کالسکه، وسایل شخصی و نیازهای خانواده کجا قرار میگیرند؟
آیا مسیر پذیرش و رفتوآمد باعث ازدحام میشود؟
آیا فضای انتظار برای تمام سنین مناسب است؟
این پرسشها نشان میدهند که فضای انتظار، یک مسئله صرفاً دکوراتیو نیست؛ بلکه بخشی از سیستم عملکردی کلینیک است.
Positive Distraction چیست و چه نقشی در طراحی مطب کودکان دارد؟
Positive Distraction یا حواسپرتی مثبت به عناصری گفته میشود که توجه فرد را به محرکی خوشایند یا جذاب منتقل میکنند و میتوانند به بهبود تجربه او در محیط درمانی کمک کنند.
یک مرور ادبیات درباره فضاهای عمومی مراکز درمانی کودکان، شش گروه از حواسپرتیهای مثبت را شناسایی کرده است: هنر و زیبایی محیط، سازماندهی فضایی، تعامل اجتماعی، بازی و فناوری تعاملی، مداخلات صوتی و نوری و دسترسی به طبیعت.
بنابراین Positive Distraction فقط یعنی «تلویزیون نصب کنیم».
در طراحی مطب کودکان میتوان از:
آثار هنری قابل کشف،
عناصر طبیعی،
بازیهای مناسب سن،
سطوح تعاملی،
پنجره و دید مناسب،
داستان یا مسیر بصری،
و فناوریهای بدون تماس
استفاده کرد.
اما یک نکته مهم وجود دارد: هر محرکی لزوماً محرک مثبت نیست.
مطالعهای روی ۲۷۱ کودک و نوجوان در یک کلینیک توانبخشی کودکان نشان داد که رسانههای تعاملی بدون تماس و آکواریوم توانستند در شرایط مطالعه با کاهش اضطراب همراه باشند، در حالی که یک ویدئوی طبیعت در همان مطالعه چنین نتیجهای نداشت. سن نیز بر ترجیح فعالیت و اضطراب اثر گذاشت.
پس در طراحی مطب کودکان باید به جای «هرچه شادتر، بهتر» به سؤال دقیقتری پاسخ دهیم:
کدام محرک، برای کدام کودک، در کدام موقعیت و با چه شدتی مناسب است؟
طراحی مطب کودکان برای گروههای سنی مختلف
نوزاد و کودک خردسال
در این سن، حضور والد اهمیت زیادی دارد.
مقیاس فضا، امکان مشاهده والد، دسترسی آسان، صداهای کنترلشده و عناصر ساده و قابل پیشبینی میتوانند مهمتر از تزئینات پیچیده باشند.
کودک پیشدبستانی
کودک در این مرحله به کشف و بازی علاقه بیشتری دارد. بنابراین میتوان از عناصر فضایی استفاده کرد که مسیر حرکت یا انتظار را به تجربهای قابل فهم و جذاب تبدیل کنند.
کودک دبستانی
در این سن، امکان انتخاب و مشارکت میتواند اهمیت بیشتری پیدا کند. طراحی میتواند فرصتهایی برای انتخاب فعالیت، محل نشستن یا نوع تعامل فراهم کند.
نوجوان
اشتباه رایج در طراحی مطب کودکان این است که نوجوان نیز مانند کودک خردسال با همان شخصیتهای کارتونی و رنگهای شدید تعریف شود.
نوجوان به هویت، استقلال و حریم خصوصی بیشتری نیاز دارد. بنابراین فضای مناسب او ممکن است به جای «کودکانه بودن»، بیشتر بر احترام، آرامش و استقلال تأکید کند.
همین تفاوت سنی یکی از دلایلی است که طراحی یکسان برای همه کودکان نمیتواند پاسخ کاملی باشد.
طراحی Sensory-Friendly برای کودکانی با نیازهای حسی متفاوت
همه کودکان صدا، نور، شلوغی و محرکهای بصری را به یک شکل تجربه نمیکنند.
این موضوع برای کودکان دارای تفاوتهای حسی یا شرایط نورودایورجنت اهمیت بیشتری پیدا میکند.
یک مطالعه پایلوت در سال ۲۰۲۵ درباره کودکان اوتیستیک در فضاهای انتظار سرپایی نشان داد که محیطهای انتظار میتوانند دارای محرکهای غیرقابل پیشبینی، غیرقابل کنترل و شدید باشند و این ویژگیها بر تجربه کودک اثر بگذارند. پژوهش، عواملی مانند محرکهای آزاردهنده، تسهیل تنظیم حسی و حمایت از حضور فراگیر را شناسایی کرد.
در طراحی مطب کودکان، Sensory-Friendly بودن لزوماً به معنای ساختن یک اتاق کاملاً خالی نیست.
بلکه میتواند شامل:
کنترل بهتر نور،
کاهش صدای پسزمینه،
ایجاد فضای کمتحریک،
انتخاب متریال مناسب،
کاهش شلوغی بصری،
امکان فاصله گرفتن از محرکها،
و افزایش پیشبینیپذیری محیط
باشد.
این موضوع برای طراحی فراگیر اهمیت زیادی دارد؛ زیرا یک فضای مناسب نباید فقط برای کودکانی طراحی شود که محرکهای محیطی را بهراحتی تحمل میکنند.
اتاق معاینه کودک چگونه باید طراحی شود؟
وقتی کودک وارد اتاق معاینه میشود، ماهیت تجربه تغییر میکند.
در اینجا تجهیزات پزشکی، تخت، صندلی پزشک و ابزارهای درمانی مستقیماً وارد میدان دید کودک میشوند.
یک مطالعه درباره محیطهای سرپایی کودکان نشان داد که کودکان برخی ویژگیهای طراحی مانند نقاشی دیواری، صندلیهای مناسب، رنگ دیوار و دسترسی به تلویزیون را ترجیح میدادند و در مقابل، تجهیزات پزشکی و نبود مبلمان مناسب کودک را از عوامل منفی میدانستند. والدین نیز بر مواردی مانند حریم خصوصی و مبلمان کودکمحور تأکید داشتند.
در طراحی مطب کودکان بنابراین بهتر است:
تجهیزات ضروری در مسیر دید مستقیم کودک بدون دلیل قرار نگیرند؛
محل نشستن والد و کودک بهدرستی تعریف شود؛
کودک امکان تعامل و مشاهده داشته باشد؛
حریم خصوصی حفظ شود؛
پزشک به تجهیزات دسترسی سریع داشته باشد؛
و چیدمان، حرکت درمانگر را مختل نکند.
هدف حذف تجهیزات پزشکی نیست؛ هدف مدیریت نحوه مواجهه کودک با آنها است.
رنگ، نور و متریال؛ آیا هر چیز شاد برای کودک مناسب است؟
یکی از سادهترین پاسخها به مسئله کودک در فضای درمانی این است:
«از رنگهای شاد استفاده کنیم.»
اما طراحی مطب کودکان نباید در همین نقطه متوقف شود.
رنگ باید بخشی از یک سیستم فضایی باشد. شدت، سطح استفاده، مجاورت رنگها، میزان تنوع بصری و ارتباط آن با نور همگی اهمیت دارند.
یک فضای بیش از حد پرتحریک ممکن است برای برخی کودکان جذاب باشد و برای برخی دیگر خستهکننده یا آشفتهکننده.
در مورد نور نیز باید میان روشنایی کافی، خیرگی، سایههای شدید و کیفیت نور تفاوت قائل شد.
متریال علاوه بر ظاهر، باید از نظر:
قابلیت نظافت،
دوام،
ایمنی،
آکوستیک،
لمس،
و نگهداری
بررسی شود.
در فضای درمانی، «زیبا» بودن متریال بهتنهایی کافی نیست.
چگونه طراحی، کودک را به کاربر فعال فضا تبدیل میکند؟
یک فضای کودکمحور تلاش میکند کودک فقط دریافتکننده منفعل محیط نباشد.
کودک میتواند:
چیزی را انتخاب کند،
مسیر را کشف کند،
فعالیتی را انتخاب کند،
بخشی از محیط را کنترل کند،
یا در محدودهای مشخص بازی کند.
این مفهوم با اصول Child-Centered Care همراستا است. مرورهای علمی اخیر، مشارکت کودک، توجه به منافع کودک و ایجاد محیط مناسب او را از ویژگیهای مهم مراقبت کودکمحور میدانند.
در نتیجه، یکی از معیارهای مهم در طراحی مطب کودکان این نیست که کودک چقدر «سرگرم» میشود؛ بلکه این است که چقدر میتواند در حد مناسب سن خود انتخاب و کنترل داشته باشد.
خانواده را از طراحی حذف نکنیم
کودک معمولاً تنها به مطب نمیآید.
والد یا همراه، بخشی از تجربه درمان است و کیفیت فضای او نیز بر تجربه کلی مراجعه اثر میگذارد.
مراقبت خانوادهمحور در ادبیات سلامت کودک بر مشارکت والدین و توجه به نیازهای خانواده تأکید دارد.
بنابراین در طراحی مطب کودکان باید برای والد نیز فکر کرد:
آیا میتواند کودک را ببیند؟
آیا صندلی مناسب دارد؟
آیا فضای کافی برای نشستن کنار کودک وجود دارد؟
آیا هنگام معاینه حریم کافی وجود دارد؟
آیا مسیر حرکت خانواده با مسیر کارکنان تداخل پیدا نمیکند؟
این جزئیات شاید در پلان اولیه کوچک به نظر برسند، اما در تجربه واقعی مراجعه اهمیت زیادی دارند.
چگونه طراحی مطب کودکان را ارزیابی کنیم؟
طراحی خوب فقط با رندر زیبا قابل اثبات نیست.
اگر تسرا بخواهد یک فضای درمانی کودک را ارزیابی کند، باید پیش از هر تصمیم طراحی، رفتار واقعی کاربران را بررسی کند.
۱. رفتار کودک را مشاهده کنید
کودکان کجا میایستند؟
از کدام قسمت دوری میکنند؟
چه چیزی توجه آنها را جلب میکند؟
در کدام نقاط بیقراری بیشتر میشود؟
۲. مسیر حرکت را بررسی کنید
مسیر ورود تا پذیرش، انتظار و اتاق معاینه چقدر واضح است؟
آیا کودک ناخواسته از کنار تجهیزات یا فضاهای استرسزا عبور میکند؟
۳. محرکهای حسی را ثبت کنید
صدا، نور، بو، ازدحام و شلوغی بصری باید مانند سایر عوامل عملکردی ثبت شوند.
۴. والد و تیم درمان را نیز مصاحبه کنید
والد و پزشک دو منبع ارزشمند برای شناخت نقاط ضعف فضا هستند.
۵. پس از بهرهبرداری دوباره ارزیابی کنید
یکی از مهمترین اصول Evidence-Based Design این است که طراحی نباید با تحویل پروژه تمام شود.
فضا باید در استفاده واقعی سنجیده شود و نتایج آن برای اصلاحات بعدی به کار رود.
این رویکرد با مسیر تحلیل، طراحی و ارزیابی تسرا همخوان است: ابتدا شناخت، سپس تصمیم طراحی و در نهایت سنجش عملکرد.
چکلیست طراحی فضای درمانی برای مراجعهکننده کودک
پیش از نهایی کردن طراحی مطب کودکان، این پرسشها را بررسی کنید:
آیا فضای ورودی برای کودک قابل فهم است؟
آیا والد میتواند کودک را بهراحتی مشاهده کند؟
آیا مبلمان با گروههای سنی مختلف تناسب دارد؟
آیا فضای انتظار فقط یک ردیف صندلی است؟
آیا گزینهای برای فعالیت و بازی وجود دارد؟
آیا فضای کمتحریک برای کودکان حساس به محرکها پیشبینی شده است؟
آیا نور و صدا قابل کنترل هستند؟
آیا تجهیزات پزشکی در معرض دید کودک به شکل غیرضروری قرار گرفتهاند؟
آیا حریم خصوصی کودک و خانواده رعایت شده است؟
آیا متریال ایمن، قابل نظافت و بادوام هستند؟
آیا طراحی برای نوجوان نیز مناسب است؟
آیا عناصر Positive Distraction واقعاً متناسب با سن انتخاب شدهاند؟
آیا مسیر کودک و مسیر عملکردی تیم درمان با هم تداخل ندارند؟
آیا پس از بهرهبرداری امکان ارزیابی عملکرد فضا وجود دارد؟
جمعبندی: مطب کودک را برای «کودک واقعی» طراحی کنیم
طراحی مطب کودکان زمانی موفق است که از تصویر کلیشهای «فضای رنگارنگ و شاد برای بچهها» فراتر برود.
کودک فقط به یک محیط زیبا نیاز ندارد؛ او به محیطی نیاز دارد که بتواند آن را بفهمد، پیشبینی کند، کشف کند و تا حدی کنترل کند.
پژوهشهای حوزه طراحی درمانی نشان میدهند که سازماندهی فضا، امکانات، محرکهای محیطی، حواسپرتی مثبت، حمایت اجتماعی و ویژگیهای حسی میتوانند در تجربه کودک نقش داشته باشند. در عین حال، شواهد نیز نشان میدهند که نباید یک نسخه ثابت برای تمام کودکان تجویز کرد.
پس پرسش اصلی در طراحی مطب کودکان این نیست که:
«چطور مطب را کودکانهتر کنیم؟»
پرسش بهتر این است:
«کودک این فضا را چگونه تجربه میکند و چگونه میتوانیم تجربه او را آگاهانهتر، قابل پیشبینیتر و انسانیتر طراحی کنیم؟»
این تغییر نگاه، نقطه شروع طراحی واقعی فضاهای درمانی کودک است.
سؤالات متداول
آیا طراحی مطب کودکان فقط به استفاده از رنگهای شاد و دکور کودکانه محدود میشود؟
خیر. طراحی کودکمحور علاوه بر ظاهر، باید نیازهای رشدی، حسی، عملکردی، ایمنی، حریم خصوصی، امکان انتخاب و تجربه کودک را در نظر بگیرد.
آیا طراحی فضای درمانی میتواند اضطراب کودک را کاهش دهد؟
شواهد نشان میدهند که محیط فیزیکی میتواند بر تجربه اضطراب و ترس کودک اثر بگذارد. راهبردهایی مانند کاهش عوامل استرسزا، Positive Distraction، حمایت اجتماعی و ایجاد امکان انتخاب میتوانند در این زمینه مفید باشند؛ اما معماری نباید بهعنوان درمان مستقل اضطراب معرفی شود.
آیا در طراحی مطب کودکان باید فضای بازی وجود داشته باشد؟
فضای بازی میتواند یکی از ابزارهای Positive Distraction باشد، اما وجود آن بهتنهایی نشانه طراحی خوب نیست. نوع بازی، محل قرارگیری، سن کودک، قابلیت نظافت و تأثیر آن بر جریان عملکردی کلینیک باید بررسی شود.
آیا یک طراحی برای همه گروههای سنی کودکان مناسب است؟
خیر. نیازهای حسی، استقلال، حریم خصوصی و شیوه تعامل کودک با فضا در طول رشد تغییر میکند. طراحی مناسب برای کودک خردسال لزوماً برای نوجوان مناسب نیست.
طراحی Sensory-Friendly در مطب کودکان یعنی چه؟
یعنی فضا بهگونهای طراحی شود که محرکهای حسی غیرضروری و غیرقابل کنترل کاهش پیدا کنند و امکان تنظیم بهتر نور، صدا، شلوغی بصری و فاصله گرفتن از محرکها وجود داشته باشد.
آیا طراحی مطب کودکان برای کودکان اوتیستیک متفاوت است؟
نیازهای حسی کودکان متفاوت است و برخی کودکان اوتیستیک ممکن است نسبت به محرکهای شدید، غیرقابل پیشبینی یا غیرقابل کنترل حساستر باشند. به همین دلیل طراحی فراگیر باید امکان تنظیم و انتخاب بیشتری فراهم کند.
نقش والد در طراحی مطب کودک چیست؟
والد یکی از کاربران اصلی فضاست. امکان مشاهده کودک، نشستن مناسب، دسترسی، حریم خصوصی و حضور مؤثر والد باید در طراحی دیده شود. این موضوع با اصول Family-Centered Care نیز همخوان است.
منابع
Qi Y, Yan Y, Lau SS, Tao Y. Evidence-Based Design for Waiting Space Environment of Pediatric Clinics—Three Hospitals as Case Studies. International Journal of Environmental Research and Public Health. 2021;18(22):11804.
Sathyanarayanan H, Caldas L. Beyond one-size-fits-all: sensory regulation and age-specific design in pediatric healthcare environments. Frontiers in Pediatrics. 2026;14:1790826.
Vetter MJ, Mason AE, Hansen KL. The Impact of Pediatric Outpatient Waiting Room Design on the Experiences of Autistic Children: A Pilot Study. Health Environments Research & Design Journal. 2025;18(4):137–149.
Jiang S. Positive Distractions and Play in the Public Spaces of Pediatric Healthcare Environments: A Literature Review. Health Environments Research & Design Journal. 2020.
Norton-Westwood D, Pearson A, Robertson-Malt S. The ability of environmental healthcare design strategies to impact event related anxiety in paediatric patients: a comprehensive systematic review. JBI Library of Systematic Reviews. 2011;9(44):1828–1882.
Biddiss E, et al. Positive Distraction in Pediatric Healthcare Waiting Spaces: Sharing Play Not Germs through Inclusive, Hands-Free Interactive Media.
Huang WX, Chong MC, Tang LY, Liu XX. Child-friendly healthcare: A concept analysis. Journal of Pediatric Nursing. 2025;80:e7–e15.
O'Connor S, Brenner M, Coyne I. Family-centred care of children and young people in the acute hospital setting: A concept analysis. Journal of Clinical Nursing. 2019;28(17–18):3353–3367.
Design of Pediatric Outpatient Procedure Environments: A Pilot Study to Understand the Perceptions of Patients and Their Parents.
The effectiveness of distraction as preoperative anxiety management technique in pediatric patients: A systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials.
